مرثیه ای بر یک رویا

با من حرفی بزنبا من حرفی بزن قبل از آنکه پژمرده شومبا من حرفی بزنقبل آنکه دور شومبا من سخنی گو قبل از انکه غروب شومزیستن در چشم به هم زدنی استتا فرصت پلک زدنی هست با من حرفی بزن...

حرفهایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود نمیگوییم..و حرفهایی هست برای نگفتن،حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمیآورند.حرفهای شگفت، زیبا و اهورایی همینهایند و سرمایه ماورایی هرکس به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد، حرفهای بیتاب و طاقتفرسا، که همچون زبانههای بیقرار آتشاند و کلماتش هر یک انفجاری را به بند کشیدهاند؛کلماتی که پارههای بودن آدمیاند.اینان هماره در جستجوی مخاطب خویشند، اگر یافتند، یافته میشوند و در صمیم وجدان او آرام میگیرند..و اگر مخاطب خویش را نیافتند، نیستند..و اگر او را گم کردند، روح را از درون به آتش میکشند و دمادم، حریقهای دهشتناک عذاب...