پاییز

ما آدمها چه رنجها که در خود نداریم، خاطرات و رنجهایی که پشت سکوت و لبخدها ی دروغی قایم میکنیم. خاطرات مبهمی که در تاریکخانه ذهن زندانی اند مجالی برای فریاد کشیدن ندارند و برای یادآوری انها فقط شنیدن صدای خرد شدن یه برگ پاییزی کافیست.
کافیست بوی پاییز بیاید تا باز در این تاریک خانه باز شود تا نمکی باشند بر زخمها، زخمهایی که نه التیامی دارند و نه درمانی، بعد از آن تنها سکوت و حسرت است که میماند و پاییز....