زندگی

بعد از 2 ماه وقتی شد مطلبی پست کنم و در واقع دلم برای کلبه تنهاییم تنگ شده بود، تنها جایی که توش دور از هیاهو آرامش دارم، نزدیک 10 سالی که این وبلاگ دارم فضای وب کلی تغییر کرده و شبکه های زیادی اومده ولی اینجا از همشون بیشتر دوست دارم، تنها جایی آدم میتونه خود واقعیش باشه به دور از نقاب و نقش. با مرور وبلاگم میشه تغییر و بالا رفتن سن دید، از پست تین ایجی که اوایل بود تا وارد شدن به جوونی و شاکی بودن از همه چی و تباه شدن بهترین سالها و البته پاک شدن 1 سال از مطالبم که اولش خیلی آزار دیدم ولی بهم یاد داد اگه اون 1 سال از زندگیم پاک نکنم به طور کامل نابود میشم، صبوری کردم و ذره ذره ساختم دوباره خودمو تا الان رسیدم به 30 سالگی، در آستانه ورود به سی سالگی احساس میکنم صبورتر پخته تر و آرومتر شدم. اگر دوباره این 30 سال تکرار بشه دوست دارم باز آدمی با همین شخصیت و اخلاق باشم ولی با جرات و جسارت بیشتر. توی 2 سال اخیر 2 بار مرگ از نزدیک تجربه کردم و هر دو بار لحظه آخر وقتی دیگه توانی نداشتم و تسلیم شده بودم فقط به این فکر کردم که آیا از زندگی که کردم راضیم؟ جالب بود که راضی بودم، سعی کردم همیشه با تمام شرایط سختی که داشتم از زندگیم لذت ببرم. بدون شک توی زندگی اشتباه زیاد کردم ورو به تباهی زیاد رفتم ولی زندگی همین بالا و پاییناست، قرار نیست یه روز برسه که به کمال مطلق برسیم، تا لحظه مرگ یه روز شادیم و یه روز غمگین.زندگی ترکیب زشتی و زیبایی است.