از سی به بعد

2 ماه آخر 30 سالگی توام شد، با عمل زانو و خونه نشینی، با ترس و دلهره امروز رفتم دکتر به امید اینکه بگه میتونی روی پاهات راه بری که برعکس گفت حداقل یک ماه دیگه باید با عصا راه بری و استراحت کنی. ناامیدی و تاثیر بدی داشت ولی باید خودمو حفظ کنم، اینجوری یک چهارم سال 98 باید خونه نشین باشم. اما این مدت تنهایی و درد چندتا نکته خوب یادم داد، اول اینکه هرچی آدم نکشه، ادم قویتر میکنه و دوم اینکه تو این مدت تونستم خیلی از اطرافیانمو بشناسم. گاهی بهتره ادم بعضیا برای همیشه حذف کنه تا بتونه آرامش بیشتری داشته باشه...

به هر حال 30 سالگی عجیبی بود و فردا که اولین روز 31 سالگی شروع میشه نگاه پخته تر و عمیق تری به زندگی خواهم داشت. تولدم مبارک