مرثیه ای بر یک رویا

این روزا اینقد درگیر کار شدم که وقت نوشتن ندارم، دیر به دیر میتونم بیام وبلاگمو به روز کنم، ولی از همه بدتر اینه که دل و دماغی نیست، سالهای ساله میگیم امسال قراره سال خوبی بشه اما هر سال دریغ از پارسال. این روزا بیشتر از همیشه دلگیر و ناراحتم بدون اینکه دلیلشو بدونم!!!! البته دلیلشو میدونم اما میدونم کاری نمیشه کرد، در حقیقت از یه جایی به بعد آدم با حقیقت های تلخ زندگی کنار میاد و قبول میکنه زندگی همینه و باید باهاش ساخت. به این نتیجه رسیدم آدم هرچی سنش بالاتر میره با این مسئله راحت تر کنار میاد که زندگی سخت نگیره و دلبستگیش به خیلی چیزا کمتر کنه و توقعش از آدما کم کنه. به هر حال زندگی این روزا داریم حتی دیگه خاکستری هم نیست و کم کم داره سایه میشه چه برسه به اینکه روزی رنگی بوده، و...

تو سال جدیدی زیاد دست و دلم به نوشتن نمیره، نه فقط به نوشتن کلا به هیچی نمیره، حتی دل و دماغ زندگی کردنم ندارم، کل روزام شده تکرار ناامیدی. به قول شاملو: هرگز کسی اینگونه فجیع به کشتن خود بر نخاست که من به زندگی نشستم. زندگی قرار بود یه چیزی بیشتر از کار و خواب و خوراک باشه، تو زندگیامون یه چیزی گمشده، شاید اون گمشد...

بعد از 2 ماه وقتی شد مطلبی پست کنم و در واقع دلم برای کلبه تنهاییم تنگ شده بود، تنها جایی که توش دور از هیاهو آرامش دارم، نزدیک 10 سالی که این وبلاگ دارم فضای وب کلی تغییر کرده و شبکه های زیادی اومده ولی اینجا از همشون بیشتر دوست دارم، تنها جایی آدم میتونه خود واقعیش باشه به دور از نقاب و نقش. با مرور وبلاگم میشه تغ...

وقتی که عقربه ای ساعت رفتن روی ساعت دوازده آونگ ساعت شروع کرد به حرکت و دینگ دینگ کردن، آونگ داشت میگفت باز تکرار و تکرار... تکرار پوچی و نیستی تکرار روز مرگی مداوم . بلند میشم و میرم سمت آینه. این آدم توی آینه دیگه کیه؟ کی اومده بود من نفهمیدم؟ اینجا چکار میکنه؟ مدتهاست دارم با آدم توی آینده زندگی میکنم، کم کم دارم احساس میکنم چقد شبیهش شدم، صورت چین افتاده و چشای بی احساس و اخمای توی هم حتی اون لبخند مصنوعی هم دیگه نیست، گاهی فراموش میکنم من اونم یا اون من...برچسبها: ذهن درگیر من, زندگی, کابوس...

به سراغ من اگر می آیید پشت هیچستانم پشت هیچستان رگ های هوا پر قاصد هایی است که خبر می آرند از گل وا شده ی دورترین نقطه ی خاک پشت هیچستان چتر خواهش باز است تا نسیم عطشی در بن برگی بدود زنگ باران به صدا می آید آدم اینجا تنهاست و در این تنهایی سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست به سراغ من اگر می آیید نرم و ...

زندگى موسیقى گنجشک هاستزندگى باغ تماشاى خداست...زندگى یعنى همین پروازها،صبحها،لبخندها،آوازها...زندگی ذرهی کاهیست، که کوهش کردیم،زندگی نام نکویی ست، که خوارش کردیم،زندگی نیست بجز نم نم باران بهار،زندگی نیست بجز دیدن یارزندگی نیست بجز عشق،بجز حرف محبت به کسی،ورنه هر خار و خسی،زندگی کرده بسی،زندگی...

به سراغ من اگر می آیید پشت هیچستانم پشت هیچستان رگ های هوا پر قاصد هایی است که خبر می آرند از گل وا شده ی دورترین نقطه ی خاک پشت هیچستان چتر خواهش باز است تا نسیم عطشی در بن برگی بدود زنگ باران به صدا می آید آدم اینجا تنهاست و در این تنهایی سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیا یید که مبادا ترک بردارد چینی نازک تنهایی...