هوا هوای بهار است و باده باده ی ناب به خنده خنده بنوشیم جرعه جرعه شراب در این پیاله ندانم چه ریختی، پیداست كه خوش به جان هم افتاده اند آتش و آب فرشته روی من، ای آفتاب صبح بهار مرا به جامی ازین آب آتشین دریاب به جام هستی ما، ای شراب عشق بجوش به بزم ساده ی ما، ای چراغ ماه بتاب. گُل امید من امشب شك

به سراغ من اگر می آیید پشت هیچستانم پشت هیچستان رگ های هوا پر قاصد هایی است که خبر می آرند از گل وا شده ی دورترین نقطه ی خاک پشت هیچستان چتر خواهش باز است تا نسیم عطشی در بن برگی بدود زنگ باران به صدا می آید آدم اینجا تنهاست و در این تنهایی سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست به سراغ من اگر می آیید نرم و

بهزاد :فکر میکنم فرهاد هم بیستون رو تنهایی کَنده. فرهادو میشناسی؟یوسف گورکن: بله! همشهریمانه! پنج فرسخی اینجاست!بهزاد: آها! باریکلا! … ولی بیستون رو فرهاد نکنده.یوسف گورکن: میدانم!بهزاد: کی کَنده؟یوسف گورکن: عشقش کَنده … عشق شیرین.بهزاد: باریکلا! اهل دلم که هستی!یوسف گورکن: آدم که بیدل نمیشه آ

زندگى موسیقى گنجشک هاستزندگى باغ تماشاى خداست...زندگى یعنى همین پروازها،صبحها،لبخندها،آوازها...زندگی ذرهی کاهیست، که کوهش کردیم،زندگی نام نکویی ست، که خوارش کردیم،زندگی نیست بجز نم نم باران بهار،زندگی نیست بجز دیدن یارزندگی نیست بجز عشق،بجز حرف محبت به کسی،ورنه هر خار و خسی،زندگی کرده بسی،زندگی

کسی آمد که حرف عشق را با ما زددل ترسوی ما هم دل به دریا زدبه یک دریای توفانیدل ما رفته مهمانیچه دور ساحلشاز دور پیدا نیستیک عمری راه و در قدرت ما نیستباید پارو نزد، وا دادباید دل رو به دریا دادخودش میبردت هرجا دلش خواستبه هرجا برد بدون ساحل همونجاستبه امیدی که ساحل داره این دریابه امیدی که آروم میشه...

ما آدمها چه رنجها که در خود نداریم، خاطرات و رنجهایی که پشت سکوت و لبخدها ی دروغی قایم میکنیم. خاطرات مبهمی که در تاریکخانه ذهن زندانی اند مجالی برای فریاد کشیدن ندارند و برای یادآوری انها فقط شنیدن صدای خرد شدن یه برگ پاییزی کافیست.کافیست بوی پاییز بیاید تا باز در این تاریک خانه باز شود تا نمکی باش...

My real 28th birthday

من تماشای تو می کردم و غافل بودم کز تماشای تو خلقی به تماشای منند گقته بودی که چرا محو تماشای منی و چنان محو که یکدم مژه بر هم نزنی مژه برهم نزنم تا که ز دستم نرود ناز چشم تو بقدر مژه بر هم زدنی

تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطرها و نورها نشانده ای مرا کنون به زورقی ز عاجها، ز ابرها، بلورها مرا ببر امید دلنواز من ببر به شهر شعرها و شورها

آنکه مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت خواست تنهایی مارا به رخ ما بکشد تنه ای بر در این خانه تنها زد و رفت دل تنگش سر گل چیدن از این باغ نداشت قدمی چند به آهنگ تماشا زد و رفت مرغ دریا خبر از یک شب دریایی داشت گشت فریاد کشان بال به دریا زد و رفت چه هوایی به سرش بو...

به سراغ من اگر می آیید پشت هیچستانم پشت هیچستان رگ های هوا پر قاصد هایی است که خبر می آرند از گل وا شده ی دورترین نقطه ی خاک پشت هیچستان چتر خواهش باز است تا نسیم عطشی در بن برگی بدود زنگ باران به صدا می آید آدم اینجا تنهاست و در این تنهایی سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست به سراغ من اگر می آیید نرم و ...

گاهی یادت می افتم نه اینکه عاشقت باشم نه اینکه هوایت، کلافه ام کند به یادت می افتم چون پنجره ات به سمت باغی باز می شد که نرسیده به خرداد، تمام شد. پنجره ات دوست داشتنی تر از تو بود و این برای ادامه یک عشق کافی نیست!

نمای اول اولین بار فیلم طعم گیلاسشو وقتی خیلی بچه بودم دیدم و اون زمان گفتم چه فیلم مسخره ای نمای دوم کم کم عاشق سینما شدم و بیشتر و بیشتر فیلم دیدم نمای سوم خانه دوست کجاست؟ نمای چهارم کیارستمی شاعر سینما بود، غزلسرای ناب هنر هفتم نمای پنجم باز هم طعم گیلاس اما اینبار شناخت عمیق و نگاهی متفاوت به ز...

گفته بودم که به دریا نزنم دل اماکو دلی تا که به دریا بزنم یا نزنم؟ قیصر امین پور

28 مرداد وقتی میخاستم سوار هواپیما شم گیج و سردرگم بودم، هیچ تصوری نداشتم از کشوری که دارم میرم بعد از 1 هفته که برگشتم تو هواپیما دوست داشتم هیچوقت هواپیما فرود بیاد!!!! وقت برگشت حتی یه ذره هم دلم تنگ نشده بود، چه حسرتی خوردم توی راه برگشت برای زندگی که تا حالا نکردم، از زندگی که نیست از جامعه ای ...

!My Gloomy birthday